Οι συνέπειες από τη νέα εγκύκλιο για τα σχολικά προγράμματα

Είναι πολύ πιθανό η μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητών να μην υποβάλλει πρόγραμμα στην Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για έγκριση.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS

Η φετινή εγκύκλιος Αρ.Πρωτ170596/ΓΔ4/13-10-2016/ΥΠΠΕΘ για τα σχολικά προγράμματα, έχει μια «καινοτομία»: Καταργεί τη δυνατότητα, στο πλαίσιο της υλοποίησης ενός προγράμματος (Π.Ε./Α.Υ./ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΩΝ), να συμπληρώνει ένας εκπαιδευτικός το υποχρεωτικό του ωράριο με μια ή δύο ώρες τη βδομάδα.

Να σημειώσουμε ότι ο εκπαιδευτικός που συμπληρώνει με τον τρόπο αυτό το ωράριό του, είναι υποχρεωμένος να μένει τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα με την μαθητική ομάδα, μετά τη λήξη του καθημερινού προγράμματος του σχολείου.
Επί πλέον, επειδή τα προγράμματα δεν στηρίζονται σε καθορισμένο αναλυτικό πρόγραμμα, κάθε εκπαιδευτικός πρέπει να δημιουργεί τα φύλλα εργασίας, ο υλικό των παρουσιάσεων κτλ, χωρίς την ύπαρξη εγχειριδίου-σχολικού βιβλίου, κάτι που κάνει χρονοβόρα την προετοιμασία τους.
Η πληρωμή υπερωριών για τα προγράμματα έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια, ενώ η κάλυψη του υποχρεωτικού ωραρίου ήταν μια ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς των εκπαιδευτικών.
Με την κατάργηση της συμπλήρωσης ωραρίου, εκλείπει και ο λόγος να εκδίδεται η εγκύκλιος κάθε χρόνο.
Διότι, η εγκύκλιος αυτή είχε κανονιστικό χαρακτήρα, καθόσον όριζε θεματολογία, όρους και προϋποθέσεις υλοποίησης προγραμμάτων, περιορισμούς κτλ.
Από τη στιγμή που ΟΛΑ τα προγράμματα γίνονται εθελοντικά, είναι τουλάχιστον αστείο να εκδίδεται εγκύκλιος που θα ορίζει πώς θα διαχειρίζονται τον ελεύθερο χρόνο τους οι καθηγητές (στην Πρωτοβάθμια τα προγράμματα γίνονται εντός του σχολικού ωραρίου, κάτι που πεισματικά αρνήθηκαν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις για την Δευτεροβάθμια).
Έτσι, αίρεται κάθε κίνητρο προς τους εκπαιδευτικούς να αναλάβουν πρόγραμμα Π.Ε., ενώ αντίθετα, θεσπίζονται αντικίνητρα με μια εγκύκλιο που ορίζει περιορισμούς, κάτι που μόνο εκνευρισμό θα προκαλέσει.
Προφανώς, τα προγράμματα αξιολογήθηκαν από τους ιθύνοντες του Υπουργείου (ορισμένοι από τους οποίους έχουν και διδακτορικά στην περιβαλλοντική εκπαίδευση) και βρέθηκαν λειψά, αναποτελεσματικά, ακριβά, άχρηστα κτλ.
Επί πλέον, εφόσον όλες αυτές οι εκπαιδεύσεις (περιβαλλοντική, υγείας, πολιτισμού, κα) μετατρέπονται σε εθελοντικές, προφανώς το υπουργείο τις θεωρεί περιττές.
Με τους όρους αυτούς είναι πολύ πιθανό η μεγάλη πλειοψηφία των καθηγητών να μην υποβάλλει πρόγραμμα στην Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης για έγκριση.
Διότι, η έγκριση σημαίνει αποδοχή των, τουλάχιστον, φαιδρών κανονισμών και περιορισμών της εγκυκλίου, που απευθύνονται σε εθελοντές.
Τότε πώς θα υποχρεώσουμε τους καθηγητές να υποβάλλουν προγράμματα, ώστε να δείξουμε πως υπάρχουν πολλοί εθελοντές με αυταπάρνηση;
Απαγορεύοντας μαθητικές ομάδες να συμμετάσχουν στα προγράμματα των ΚΠΕ (επισκέψεις σε ΚΠΕ) αν δεν έχουν εγκεκριμένο πρόγραμμα.
Πώς λέγεται αυτή η στάση; Αφήνουμε στους αναγνώστες μας τον ορισμό.