Εκπαιδευτικό κίνημα και εθνικός διάλογος για την Παιδεία

Εκπαιδευτικό κίνημα και εθνικός διάλογος για την Παιδεία

Του Κώστα Ανθόπουλου Αντιπροέδρου του Α΄ Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσσαλονίκης

Είναι αλήθεια ότι αν ανατρέξει κανείς στην τελευταία τριακονταετία της πορείας εξέλιξης του εκπαιδευτικού μας συστήματος θα διαπιστώσει ότι είχαν δρομολογηθεί και στο παρελθόν από διαφορετικές ηγεσίες του Υπουργείου Παιδείας διαδικασίες εθνικού διαλόγου για την εκπαίδευση.

Είναι γνωστό επίσης ότι οι προσπάθειες αυτές έπεσαν στο κενό και δεν στέφθηκαν με επιτυχία για ποικίλους λόγους και παράγοντες οι κυριότεροι από τους οποίους συνίστανται:

• – Στα προσχηματικά χαρακτηριστικά επιβολής πολιτικών με τη χρησιμοποίηση μεθόδων με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα που αποσκοπούσαν στην εξασφάλιση νομιμοποίησης της όποιας πολιτικής επρόκειτο να εφαρμοστεί.
• – Στο γεγονός ότι τα εγχειρήματα των εθνικών διαλόγων για θέματα παιδείας ούτε εθνικά χαρακτηριστικά είχαν ούτε κοινωνικά. Στην πραγματικότητα οι διάλογοι αυτοί περιορίζονταν σε διαπραγματεύσεις και συνεννοήσεις σεντεχνιακών ομάδων και κράτους και απέβλεπαν στην επίτευξη ισορροπιών μεταξύ τους και όχι στη διόρθωση όλων των κακώς κειμένων στην εκπαίδευση και στη βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης μάθησης στο σχολείο.
• – Στην εγκλωβισμό σε περιχαρακαρωμένες προσεγγίσεις, στην αμοιβαία καχυποψία μεταξύ κοινωνικών φορέων της εκπαίδευσης και των εκπροσώπων της κρατικής εξουσίας καθώς επίσης και στην περιορισμένη ενεργοποίηση όλων εκείνων που όφειλαν να έχουν ως επιδίωξη την ουσιαστική αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών προβλημάτων.

Η εκ νέου διαδικασίες εθνικού διαλόγου που έχουν εξαγγελθεί από πλευράς της νέας ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας, ανεξάρτητα από τις όποιες προσδοκίες και προθέσεις, είναι δεδομένο ότι ακόμα και σήμερα τις υποδέχεται η εκπαιδευτική κοινότηττα είτε με αμηχανία είτε με σκεπτικισμό χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η διαδικασία αυτή δεν αποτελεί και ευκαιρία τα θέματα της εκπαίδευσης να τεθούν στο επίκεντρο του πραγματικού ενδιαφέροντος της κοινωνίας και της πολιτείας .

Το Εκπαιδευτικό κίνημα στις σημερινές περιστάσεις, με δεδομένους τους κοινωνικοοικονομικούς περιορισμούς,οφείλει να μην περιοριστεί απλά σερόλο εκφραστή στενών συντεχνιακών θέσεων αλλά να συνδεθεί και με τις ανάγκες ευρύτερων κοινωνικών δυνάμεων έτσι ώστε οι απόφασεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της εκπαίδευσης να εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον.

Στην κατεύθυνση αυτή είναι επιβεβλημένο:

• – Ο εθνικός διάλογος για την εκπαίδευση να μην έχει περιορισμένο χρονικό ορίζοντα.
• – Να εμπλακούν ενεργητικά οι σύλλογοι διδασκόντων, οι εκπρόσωποι των συλλόγων γονέων και της τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς επίσης και όλοι εκείνοι οι επαγγελματικοί φορείς που η δραστηριοποίησή τους επηρρεάζει και συνδέεται με την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη της χώρας.
• – Ζητήματα όπως η επιμόρφωση, μετεκπαίδευση και επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών, η διοικητική και παιδαγωγική αυτοτέλεια της σχολικής μονάδας, οι αντισταθμιστικοί θεσμοί της εκπαίδευσης το ολοήμερο σχολείο, η υποστήριξη του εκπαιδευτικού, τα σχολικά βιβλία και αναλυτικά προγράμματα και  η προσχολική εκπαίδευση, μέσα από τον εθνικό διάλογο να γίνουν αντικείμενο ουσιαστικής θεώρησης και εμβάθυνσης.

Κώστας Ανθόπουλος
Δάσκαλος