Ψηφίστηκε, κατά πλειοψηφία το νομοσχέδιο για την παιδεία
Τι είπαν υπουργός και ειδικοί εισηγητές και αγορητές μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ESOS
Ερωτάται το Σώμα: Γίνεται δεκτό το νομοσχέδιο και στο σύνολο; ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ: Δεκτό, δεκτό.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Κατά πλειοψηφία.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ: Κατά πλειοψηφία.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ: Παρών.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΑΣΣΟΣ: Παρών.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΥΡΩΤΑΣ: Παρών.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΟΥΡΑΡΙΣ: Δεκτό, δεκτό.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΑΡΙΔΗΣ: Παρών.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Λαμπρούλης): Το νομοσχέδιο έγινε δεκτό και στο σύνολο κατά πλειοψηφία.
Μετά την ολοκλήρωση της συζήτσης επί του νομμοσχεδίου και λίγο πριν την ψήφισή του ο υπουργός Παιδείας και ειδικοί εισηγητές και αγορητές των κομμάτων είπαν τα εξής:
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΙΛΗΣ (Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων):
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, φτάσαμε στο τέλος μιας διαδικασίας, η οποία κράτησε αρκετούς μήνες. Τα ζητήματα της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης ως προσχέδιο βγήκαν στη δημόσια διαβούλευση και δόθηκαν στα κόμματα από τον προηγούμενο Απρίλιο. Όλα τα ζητήματα που συζητήσαμε σήμερα είναι γνωστά τουλάχιστον εδώ κι ένα μήνα, όταν ψηφίστηκε στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων το νομοσχέδιο.
Δεν υπήρχε, λοιπόν, κανένας αιφνιδιασμός. Ακόμα και η τροπολογία για την ειδική αγωγή αποτέλεσε αντικείμενο μιας ευρύτατης δημόσιας διαβούλευσης με πέντε χιλιάδες άτομα που πήραν μέρος. Υπήρχε και η δυνατότητα να αναπτυχθούν οι απόψεις τους κι εδώ.
Θέλω να πω ότι ο διάλογος είναι αναγκαίος. Γι’ αυτό ξεκινήσαμε –είναι η πρώτη πράξη αυτής της Κυβέρνησης- με τη διαδικασία του εθνικού και κοινωνικού διαλόγου. Και στη Βουλή, στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, υπάρχει μια κατάληξη για ζητήματα, που πρέπει να νομοθετήσουμε, για μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνουμε και τις έχουμε βάλει ήδη μπροστά και προχωρούμε με βάση αυτό το πόρισμα σε συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις, καθώς επίσης και στην Επιτροπή Εθνικού Διαλόγου, όπου κι εκεί συζητούμε και είμαστε έτοιμοι σε σύντομο διάστημα να παρουσιάσουμε συγκεκριμένες προτάσεις για μεταρρυθμίσεις της εκπαίδευσης.
Άρα, δεν μας λείπει ο διάλογος. Μας λείπει, όμως, η πολιτική προδιάθεση της συνεννόησης. Και ως ένα βαθμό, αυτό είναι λογικό, διότι στον χώρο της εκπαίδευσης συγκρούονται συμβολισμοί, ιδεολογίες, αξίες, πολλές φορές με έναν τρόπο υπερβολικό, θα πει κάποιος, αλλά συγκρούονται. Αυτό είναι αλήθεια.
Παρ’ όλα αυτά, μπορεί να βρεθεί ένα κοινό έδαφος συζητήσεων, αυτό που θα ονόμαζε κανείς «το κοινό καλό» και στον χώρο της εκπαίδευσης. Νομίζω ότι η σημερινή συζήτηση, παρά τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς που ακούσαμε για το νομοσχέδιο, λόγω αντιπολιτευτικού, προφανώς, καθήκοντος, είναι ένα πρώτο βήμα ότι μπορεί να υπάρξουν συγκλίσεις, να υπερβούμε όλοι τους κακούς εαυτούς μας και την αντιπολιτευτική πραγματικότητα που βιώνουμε.
Και λέω ότι είναι ένα καλό βήμα, διότι στην ψηφοφορία που είχαμε χθες επί της αρχής, αλλά και τώρα από τις τοποθετήσεις των κομμάτων προκύπτουν συγκλίσεις. Το «παρών» στο νομοσχέδιο είναι ένα πολύ σοβαρό βήμα που το λαμβάνει υπ’ όψιν της η Κυβέρνηση. Επισημαίνουμε ότι ίσως για λόγους που θα ακούσουμε στην πορεία, στο «όχι» μένουν η Νέα Δημοκρατία και η Χρυσή Αυγή, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας φαντάζομαι. Ειδικά, όμως, για τη Νέα Δημοκρατία, αυτό το «όχι» αναδεικνύει ένα πρόβλημα ταυτότητας, διότι είναι ένα «όχι» και στην ιστορία της, στην ιστορία, όπως αναφέραμε, για την καθιέρωση της ιδιωτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας.
Αυτό, λοιπόν, για εμάς είναι μια παρακαταθήκη: Η σύγκλιση γύρω από το νομοσχέδιο αυτό. Νομίζουμε ότι στην επόμενη περίοδο θα έχουμε κι άλλες δυνατότητες μέσα από αντιπαραθέσεις –επαναλαμβάνω- να βρεθούν σημεία σύγκλισης.
Μίλησα για τρικλοποδιές πολιτικές. Τις επόμενες μέρες θα δούμε. Σε όλα τα ψέματα που ακούσαμε από ορισμένες πλευρές τόσους μήνες, ότι καταργούμε το ολοήμερο σχολείο κι έχουμε τμήματα περισσότερα από πέρσι και μαθητές το ίδιο με πέρσι, ότι καταργούμε τα τμήματα ένταξης κι έχουμε περισσότερα για πρώτη φορά μετά από οχτώ χρόνια τμήματα ένταξης, λέμε λοιπόν ότι με μικρότερο μαθητικό πληθυσμό στα νηπιαγωγεία έχουμε περισσότερα τμήματα νηπιαγωγείων.
Θα κλείσουμε τα νηπιαγωγεία, έλεγαν. Έλεγαν ότι τα τμήματα ένταξης θα κλείσουν με την εκπαιδευτική πολιτική της συμπερίληψης. Όχι μόνο δεν έκλεισαν τα τμήματα ένταξης, αλλά μετά από οχτώ χρόνια έχουμε τετρακόσια νέα τμήματα και νέες δομές ειδικής αγωγής και εννιά χιλιάδες εκατό προσλήψεις προσωπικού στην ειδική αγωγή και είκοσι χιλιάδες οχτακόσιες προσλήψεις σε όλη την εκπαίδευση.
Πού είναι, λοιπόν, αυτή η καταστροφολογία που ακούσαμε τόσους μήνες, η οποία άφησε και το δηλητήριό της και λειτούργησε εξ αντικειμένου ως μια προπαγάνδα υπέρ της ιδιωτικής εκπαίδευσης, αφού απαξίωνε τη δημόσια εκπαίδευση.
Αυτά πρέπει να τα κουβεντιάζουμε με σοβαρότητα. Διότι καθετί που λέμε όλοι εδώ το ακούσει η κοινή γνώμη και δεν είναι εύκολο πάντα να βγάζει τα συμπεράσματά της, μάλιστα με την καταλυτική συνδρομή του μιντιακού περιβάλλοντος.
Θα ήθελα επ’ ευκαιρία να ενημερώσω τη Βουλή των Ελλήνων ότι από φέτος σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης θα εφαρμοστεί το νέο πρόγραμμα του μαθήματος των θρησκευτικών. Άκουσα μια τοποθέτηση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, του κ. Μητσοτάκη, προ μηνός σε μια τηλεοπτική εκπομπή που είπε ότι κι αυτός συμφωνεί ότι πρέπει να αλλάξει το πρόγραμμα των θρησκευτικών στα σχολεία.
Με το πρόγραμμα που έχουμε έτοιμο ως ΙΕΠ, ως Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, μέσα από ειδική επιτροπή που συγκροτήθηκε και άκουσε όλες τις πλευρές και την Εκκλησία και τους θεολόγους και όλες τις πλευρές -η απόφαση είναι, βεβαίως, της πολιτείας, έτσι λειτουργεί το σχολείο, δεν λειτουργεί με αποφάσεις άλλων-, είμαστε έτοιμοι και θα πάμε σε επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και θα προχωρήσουμε σε ένα πρόγραμμα αλλαγής του μαθήματος των θρησκευτικών, σε μια αντίληψη να μην είναι μάθημα ομολογιακό, κατηχητικό, αλλά μάθημα γνώσης των θρησκειών, βεβαίως της Ορθοδοξίας, αλλά και των άλλων θρησκευμάτων τα οποία περιβάλλουν τη χώρα μας ή ζούνε μέσα στη χώρα μας διάφοροι πιστοί. Ελπίζουμε συντόμως να έχουμε τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε αυτό το πρόγραμμα της επιμόρφωσης των θεολόγων.
Ακούστηκε και άλλο ένα επιχείρημα, δυστυχώς, από τη Δεξιά είναι η αλήθεια και από μεν τη Χρυσή Αυγή θα το περιμέναμε, διότι όλα τα κακά προέρχονται από την πτώση της δικτατορίας για τη Χρυσή Αυγή, από τη Μεταπολίτευση, κατανοητό αυτό. Αλλά να μην υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία την πολιτική των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων που ξεκίνησε –και ήταν σημαντικές οι μεταρρυθμίσεις αυτές- με τον Γεώργιο Ράλλη, τον Ευάγγελο Παπανούτσο, το 1976 με την καθιέρωση της δημοτικής, με την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο, με την καθιέρωση της τεχνικής εκπαίδευσης, με την κατοχύρωση της ιδιωτικής εκπαίδευσης;
Δεν λέω ότι όλα είναι σωστά και δεν πρέπει τίποτα να αλλάζει, αλλά υπάρχει μια βάση, όμως. Δεν μπορεί να πηγαίνουμε προς τα πίσω συνέχεια. Και πιστεύω ότι η Νέα Δημοκρατία και στο θέμα της εκπαίδευσης –επαναλαμβάνω- έχει ένα πρόβλημα ταυτότητας. Δεν μπορεί να υποστηρίξει, με τη σημερινή της ιδεολογική φυσιογνωμία, αυτό που υπήρξε με μεγάλη προσφορά, παρά τις διαφωνίες που είχαμε τότε, στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας μετά την Μεταπολίτευση.
Προβάλλεται ως επιχείρημα, επίσης, εδώ για το θέμα της ιδιωτικής εκπαίδευσης ότι η «ιδεοληψία» μας θα οδηγήσει σε χιλιάδες ή σε εκατοντάδες απολύσεις. Κατανοείτε ότι αυτό το επιχείρημα δεν πρέπει να εκστομίζεται μέσα στη Βουλή από εκπροσώπους κομμάτων. Αυτό είναι το επιχείρημα των ιδιοκτητών πάσης φύσεως και θα έλεγα των πειρατών-ιδιοκτητών και όχι των ιδιοκτητών των καλών σχολείων. Μην δημιουργείτε με αυτά τα επιχειρήματα άλλοθι για τέτοιου είδους αντιδημοκρατικές και αντεργατικές πρακτικές.
Πρέπει να γνωρίζουν, όμως, οι πειρατές -και τους διαχωρίζω από τους σχολάρχες, τους ιδιοκτήτες σχολείων που λειτουργούν με βάση τη νομιμότητα και με βάση τα προγράμματα της εκπαίδευσης που υπάρχουν στο Υπουργείο- ότι έχουσιν γνώσιν οι φύλακες. Μην τολμήσουν να κάνουν τέτοιο παιχνίδι εις βάρος των εργαζομένων και εις βάρος της ποιότητας της εκπαίδευσης. Το τονίζω. Έχουσιν γνώσιν οι φύλακες.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν υπήρξαν πλεονάσματα τεχνητά στην εκπαίδευση. Απόδειξη είναι ότι πήραμε είκοσι χιλιάδες οχτακόσιους εκπαιδευτικούς αναπληρωτές. Τόσοι λείπουν από τις οργανικές θέσεις και τόσους θα πάρουμε την επόμενη τριετία, αρχής γενομένης από τον Σεπτέμβριο, ως μόνιμο προσωπικό. Δεν μας αρέσει η διαιώνιση των αναπληρωτών, διότι είναι ένα καθεστώς πολιτικής ομηρίας και δημιουργεί και κοινωνικά προβλήματα.
Ένα κορίτσι που είναι αναπληρώτρια δεν μπορεί ούτε καν να καταστεί έγκυος, διότι αυτομάτως φεύγει από το σχολείο. Δεν της δίνουν άδεια, όπως σε άλλες περιπτώσεις, για να μπορέσει να φτιάξει τη ζωή της. Είναι προφανές ότι τεχνητά πλεονάσματα δεν δημιουργήθηκαν. Είναι πραγματικά τα πλεονάσματα και είναι είκοσι χιλιάδες οχτακόσιες θέσεις. Αυτές και ως μόνιμο προσωπικό θα πάρουμε την επόμενη τριετία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακούστηκε πολύ το θέμα της ελευθερίας της επιλογής. Πρώτα-πρώτα, για να έχεις ελευθερία επιλογής, πρέπει να έχεις κάποια χρήματα. Δηλαδή, δεν έχουν όλοι τη δυνατότητα να επιλέγουν ό,τι θέλουν. Άρα, δεν αφορά όλον τον κόσμο. Αφορά τους έχοντες αυτό το δικαίωμα επιλογής.
Δεύτερον, είναι προφανές ότι το δημόσιο, το κράτος, με βάση το Σύνταγμα, αλλά και την κουλτούρα του κοινωνικού κράτους που υπάρχει στον σύγχρονο καπιταλισμό, είναι υποχρεωμένο να διασφαλίζει ορισμένα κοινωνικά δικαιώματα. Αν δεν το κάνει αυτό -στις ημέρες μας υπάρχει μια υποχώρηση- αυτό υπονομεύει και τις συνθήκες κοινωνικής αναπαραγωγής. Δηλαδή, «δαγκώνει την ουρά του με φαρμάκι».
Άρα, έχει μεγάλη σημασία για πολλούς λόγους, που αφορούν το σύνολο της κοινωνίας, το σύνολο της προόδου της κοινωνίας, να συνεννοηθούμε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο κοινωνικό κράτος χωρίς τις παθογένειες της κομματοκρατίας που γνωρίζουμε του παρελθόντος, των ρουσφετιών, της ρεμούλας κ.λπ.. Δεν έχουμε καμιά αντίρρηση. Χρειαζόμαστε ένα σύγχρονο, κοινωνικό κράτος. Αυτό προϋποθέτει συλλογικό σύστημα αναδιανομής και όχι ο καθένας να ενθυλακώνει το «μπαξισάκι» του, το voucher και να πηγαίνει και να ψωνίζει. Αυτό δεν είναι κοινωνία που με συλλογικό τρόπο προχωράει μπροστά. Αυτό είναι κατακερματισμός. Είναι ατομισμός αυτό το πράγμα.
Εμείς δεν θα συναινέσουμε και θα είμαστε εναντίον ακόμα και στην ιδέα ότι μπορεί δημόσιοι πόροι, δηλαδή πόροι του ελληνικού λαού, να ιδιωτικοποιηθούν. Θα είμαστε εναντίον στην παραδοξολογία, στην παραδοξότητα, ότι είναι δυνατόν να έχουμε ιδιωτική εκπαίδευση με κρατικά χρήματα. Γιατί αυτό σημαίνει το voucher, λεφτά από το κράτος που τα παίρνεις για να τα δώσεις στην ιδιωτική εκπαίδευση. Αυτό δεν είναι ιδεοληψία; Είναι καθαροί λογαριασμοί.
Βεβαίως, ιδιωτική εκπαίδευση με κανόνες που τίθενται και δημόσια εκπαίδευση το ίδιο, αλλά από εκεί και πέρα δεν θα πληρώνει το δημόσιο για τη λειτουργία του ιδιωτικού συστήματος εκπαίδευσης. Το δημόσιο πρέπει να πληρώσει με γενναιότητα και εδώ χρειάζονται μεγάλες ανατροπές την αναδιάρθρωση, την αναβάθμιση του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης.
Τελειώνω ειλικρινά με μια φράση. Όπως είπε και νωρίτερα η κυρία Αναγνωστοπούλου και ο κ. Πελεγρίνης, το νομοσχέδιο αυτό αφορά επίκαιρα ζητήματα εκπαιδευτικής και ευρύτερης σημασίας. Θα ήθελα να πω ότι το νομοσχέδιο αυτό αφορά ζητήματα, τα οποία μας εισάγουν στο θέμα της αναγκαίας δημοκρατικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης -μερικά τα αναφέραμε στη συζήτηση- όπως είναι το θέμα της αλλαγής του λυκείου και των εξετάσεων για τα πανεπιστήμια.
Θα ήθελα να πω ότι αυτή η συζήτηση, όπως και οι άλλες που θα έλθουν στο πλαίσιο της συζήτησης για τη δημοκρατική, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, προφανώς έχει στο επίκεντρό της το μέλλον της νέας γενιάς. Είναι οι έφηβοι της κρίσης. Δεν είναι παιδιά της ευμάρειας, αλλά ούτε παιδιά της οργής. Είναι παιδιά με κοινωνικά και πολιτικά βιώματα, που δημιουργήθηκαν πάνω στη δοκιμασία ή και τα ερείπια των βεβαιοτήτων των γονιών τους. Είναι παιδιά που συνειδητοποιήθηκαν, που ευαισθητοποιήθηκαν μέσα από την ένταση του κρατικού αυταρχισμού και της καταστολής, που διαψεύδει τις ελπίδες τους, αλλά τους δείχνει και έναν εφιάλτη, τον εφιάλτη που έζησαν με τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Κάθε γενιά έχει τα σημεία αναφοράς της, είτε ως συλλογικό τρόπο είτε ως προσωπικές αναφορές.
Αυτή είναι η σημερινή γενιά και σ’ αυτήν τη γενιά πρέπει να πούμε ότι αναγνωρίζουμε ένα απόθεμα, που μπορεί να δημιουργήσει σημαντικές προοπτικές μετασχηματισμών στην κοινωνία μας. Αυτή τη γενιά εμείς δεν την κολακεύουμε, την εμπιστευόμαστε.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΘΗΒΑΙΟΣ:
Ολοκληρώθηκε μια συζήτηση που, όπως ήταν αναμενόμενο, φάνηκαν ξεκάθαρα οι πολιτικές και ιδεολογικές αντιθέσεις που υπάρχουν σε αυτό το κυρίαρχο θέμα της παιδείας και της εκπαίδευσης.
Θα ήθελα να σταθώ σε ορισμένα σημεία και επιχειρήματα που ακούστηκαν, σε σχέση με το νομοσχέδιο και ιδιαίτερα για την ιδιωτική εκπαίδευση. Ακούστηκε ότι είμαστε εχθροί της αξιολόγησης. Αυτή η καραμέλα της αξιολόγησης ας γίνει κάτι πιο συγκεκριμένο πια. Σαφώς και είμαστε αντίθετοι στην αξιολόγηση του ενός, του σχολάρχη, στην αξιολόγηση του ενός διευθυντή διεύθυνσης που είχατε εσείς, του ενός σχολικού συμβούλου που είχατε εσείς και που οδηγούσε σε απολύσεις εκπαιδευτικών.
Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ λέει «ναι» στην αξιολόγηση, αλλά με συλλογικές μορφές που θα αναβαθμίζουν τη δημόσια εκπαίδευση, τον εκπαιδευτικό, το σχολείο. Σ’ αυτόν λοιπόν τον διάλογο σας καλούμε γι’ αυτήν την αξιολόγηση.
Αντιμετωπίζονται οι σχολάρχες σαν πρόσωπα υπεράνω υποψίας. Και σαφώς δεν κατηγορούνται όλοι. Κάποιοι είναι αυτοί που έχουν δημιουργήσει τα προβλήματα. Ξεχνάμε όμως ότι στόχος μιας επιχείρησης είναι το κέρδος. Και γι’ αυτό γίνεται αυτή η συζήτηση. Εκεί είναι όλη η διαφωνία μας. Πιστεύουμε ότι δεν είναι αμιγώς επιχείρηση. Αυτό είναι κάτι καθαρό, όπως λέει το Συμβούλιο της Επικρατείας. Πώς το καταλαβαίνει ο καθένας αυτό; Πώς το υπερασπίζεται υπέρ του δημοσίου συμφέροντος αυτό το θέμα;
Ένα άλλο ζήτημα πολύ σημαντικό. Ακούστηκε ένα επιχείρημα -επιτρέψτε μου- ότι ο μέσος όρος στα ιδιωτικά σχολεία στις πανελλαδικές ήταν δεκαπέντε. Πολύ κακός βαθμός. Στα δημόσια σχολεία ήταν δώδεκα. Ε, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι στο Πρώτο Λύκειο Λιβαδειάς, που είχα την τιμή να υπηρετώ πριν βγω Βουλευτής, που το 50% των μαθητών αντικειμενικά δεν μπορούν να πάνε σε ιδιωτικό σχολείο γιατί δεν έχουν τα λεφτά οι γονείς τους, γιατί είναι Ρομά, γιατί είναι προσφυγόπουλα, ο μέσος όρος είναι πολύ μεγαλύτερος, είναι στο 16,3. Εγώ δεν θα το έστελνα ποτέ σε ένα ιδιωτικό σχολείο το παιδί μου.
Αυτή είναι η πραγματικότητα του δημόσιο σχολείου. Διότι όταν βγάζουμε ποσοστά και στατιστικά στοιχεία, να βλέπουμε ποια παιδιά πάνε στο ιδιωτικό σχολείο και ποια παιδιά πάνε στο δημόσιο σχολείο. Νομίζω, λοιπόν, ότι όλη η συζήτηση που γίνεται και γίνεται με έναν τρόπο -επιτρέψτε μου την έκφραση- υποκριτικό, κρύβει τη μεγάλη ταξική πραγματικότητα που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα. Τι σημαίνει για εμάς το δικαίωμα του να επιλέγουμε ελεύθερα, η έννοια της ελευθερίας και της δημοκρατίας; Όλα τα παιδιά, τα ελληνόπουλα, να έχουν ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση, την εργασία τη ζωή μέσα από τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Αυτό είναι ελευθερία, αυτό είναι δημοκρατία, αυτό θα υπηρετήσουμε με αυτό το νομοσχέδιο.
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το νομοσχέδιο-κουρελού που συζητούμε ξεκίνησε ως νομοσχέδιο για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό και στη συνέχεια άρχισαν να προστίθενται διατάξεις για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, για τα παράτυπα πτυχία στα ΤΕΕ, τα ιδιωτικά σχολεία, την εκπαίδευση των προσφυγοπαίδων, αλλά και τροπολογίες για τα φροντιστήρια και τα κέντρα ξένων γλωσσών χωρίς κανέναν διάλογο με τους εμπλεκόμενους φορείς, όπως οι ίδιοι κατήγγειλαν. Και βεβαίως, μαζί με την εκπρόθεσμη τροπολογία για την ειδική αγωγή, είχαμε και μια σειρά από εκπρόθεσμες και άσχετες τροπολογίες.
Κύριε Υπουργέ, αυτός ο τρόπος που νομοθετεί η Κυβέρνηση με νυχτερινές τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, αιφνιδιάζοντας τη Βουλή, δεν την τιμά. Με αυτήν την τακτική η Κυβέρνηση δείχνει ότι θέλει άρον-άρον, με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς συζήτηση, να περάσει ρυθμίσεις που πολλές φορές ανατρέπουν τη ζωή των συμπολιτών μας. Η διαδικασία αυτή υποβαθμίζει το νομοθετικό έργο και προσβάλλει και τους Βουλευτές που δεν έχουν τοn χρόνο να μελετήσουν ουσιαστικά και σε βάθος τις τροπολογίες, τις διατάξεις που γίνονται νόμοι του κράτους.
Δείγμα -θα έλεγα- αυτής της προχειρότητας με την οποία νομοθετεί η Κυβέρνηση, αν όχι πονηρίας, είναι η νομοτεχνική βελτίωση για τα φροντιστήρια. Κατατέθηκε χθες νομοτεχνική βελτίωση, σύμφωνα με την οποία η εργασία κατά τις διακοπές δεν αμείβεται με προσαύξηση. Τοποθετηθήκαμε επί της τροπολογίας με βάση αυτή τη νομοτεχνική βελτίωση και στο παρά πέντε έρχεται η ακριβώς αντίθετη νομοτεχνική βελτίωση, λέγοντας ότι και η εργασία στις διακοπές θα αμείβεται με προσαύξηση.
Τελικά επιφέρετε σχολειοποίηση και του φροντιστηρίου; Δηλαδή εάν ένα φροντιστήριο λειτουργεί τον Ιούλιο, θα καταβάλλει αποδοχές με προσαύξηση στους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς; Μήπως αυτός ο υπερβάλλων ζήλος να φανείτε αρεστοί στους εκπαιδευτικούς των φροντιστηρίων και της ιδιωτικής εκπαίδευσης οδηγεί στα αντίθετα αποτελέσματα, κύριε Υπουργέ, και τελικά οδηγήσει σε λουκέτα στα συνοικιακά φροντιστήρια και στην έξαρση των ιδιαίτερων μαθημάτων;
Κύριε Πρόεδρε, ακούσαμε πριν από λίγο τον Υπουργό κ. Κατρούγκαλο ο οποίος εξαπέλυσε μια προσωπική επίθεση στον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, επικαλούμενος ψεύδη. Απευθύνθηκε στην Ολομέλεια επικαλούμενος ψευδή στοιχεία. Κατανοώ ότι ενόψει ανασχηματισμού μπορεί να θέλει να δώσει εξετάσεις στον Πρωθυπουργό.
Γνωρίζουν, όμως, όλοι ότι μόλις έγινε αποδέκτης των καταγγελιών σχετικά με τα παράτυπα πτυχία, τους παράτυπους τίτλους που χορηγήθηκαν από ΤΕΕ στο παρελθόν, αμέσως τις έστειλε στο Σώμα Ελεγκτών Επιθεωρητών Δημόσιας Διοίκησης. Εάν έσπασε το απόστημα των πλαστών τίτλων, των πλαστών πτυχίων στον δημόσιο τομέα, αυτό έγινε επί Υπουργίας του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης. Δεν περιμένω να το αναγνωρίσετε. Αλλά μην καταφεύγετε και σε τέτοια σκανδαλώδη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.
Όσον αφορά την ιδιωτική εκπαίδευση, νομίζω ότι από τη συζήτηση καταδείχτηκε ότι οι ιδεοληψίες σας είναι αυτές που σας οδηγούν σε αυτή τη μανία. Είναι οι ιδεοληψίες που έχετε έναντι οποιασδήποτε δραστηριότητας του ιδιωτικού τομέα.
Κύριε Υπουργέ, σας άκουσα σε πανηγυρικό τόνο και κατ’ επανάληψη να διαβεβαιώνετε ότι τα σχολεία για πρώτη φορά φέτος τον Σεπτέμβρη θα λειτουργήσουν κανονικά. Μακάρι! Δεν είναι, όμως, αυτό αληθές. Οι εκπαιδευτικοί που μας ακούν ξέρουν ότι και το 2008 και το 2009 Αύγουστο μήνα, ευρισκόμενοι πολλοί στις παραλίες, ενημερώνονταν με sms για το σχολείο στο οποίο θα διορίζονταν, για το σχολείο στο οποίο θα εργάζονταν τη νέα σχολική χρονιά. Επίσης, και οι καθυστερήσεις που υπήρξαν το επόμενο διάστημα των συγκυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας δεν συγκρίνονται επ’ ουδενί με τις καθυστερήσεις που υπήρχαν το 2015. Μακάρι να λειτουργήσουν κανονικά τα σχολεία, αλλά δεν μπορεί αυτό να παρουσιάζεται ως άθλος.
Και από τη μία πανηγυρίζετε, αλλά από την άλλη μας είπατε για πολιτικές τρικλοποδιές που κάποιοι σας βάζουν για να μην λειτουργήσουν κανονικά τα σχολεία. Τέτοιες καταγγελίες δεν μπορεί να αιωρούνται. Εάν έχετε κάτι συγκεκριμένο για την Αξιωματική Αντιπολίτευση, να το πείτε. Δεν μπορεί από τη μία να ζητάτε συναίνεση από την Αξιωματική Αντιπολίτευση και από τα άλλα κόμματα της ελάσσονος Αντιπολίτευσης και από την άλλη να αφήνετε να αιωρούνται τέτοιες καταγγελίες.
Μήπως χτίζετε άλλοθι, γιατί δεν είστε σίγουρος ότι θα λειτουργήσουν κανονικά τα σχολεία;
Η νομοθετική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης οδηγεί τα πράγματα στον χώρο της παιδείας πίσω στη δεκαετία του ’80, όπου οφείλονται οι περισσότερες παθογένειες που ταλανίζουν τη χώρα.
Η Νέα Δημοκρατία αύριο ως Κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα καταργήσει τον νόμο Φίλη, που, όπως φαίνεται, η Πλειοψηφία θα ψηφίσει.
Δεν ξέρω αν έχω τον χρόνο, κύριε Πρόεδρε, να αναφερθώ στις υπουργικές και βουλευτικές τροπολογίες.
Όσον αφορά τις υπουργικές τροπολογίες, για μεν την τροπολογία της ειδικής αγωγής είχα την ευκαιρία να καταδείξω το αποσπασματικό του εγχειρήματος. Νομίζω πως το γεγονός ότι η Κυβέρνηση νομοθετεί για την ειδική αγωγή με μια εκπρόθεσμη τροπολογία δείχνει τη σημασία που αποδίδει σε αυτήν.
Για το Σκοπευτήριο της Καισαριανής ο τομεάρχης μας, ο κ. Αθανασίου, νομίζω, κατέδειξε το πρόβλημα που υπάρχει με τη δικαστική εμπλοκή. Ζητούμε να αποσυρθεί μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεση στη δικαιοσύνη.
Στην τροπολογία για τα ΑΕΙ και μόνο η ρύθμιση για τους αιώνιους φοιτητές αρκεί για να την καταψηφίσουμε. Και έρχεται σήμερα, μετά και τις παραιτήσεις μελών των συμβουλίων ιδρυμάτων στα πανεπιστήμια, που καταγγέλλουν την Κυβέρνηση ότι με μεθόδευση απαξιώνει τα συμβούλια ιδρυμάτων.
Για τις βουλευτικές τροπολογίες των κυβερνητικών Βουλευτών, όλες εκπρόθεσμες, είναι εμφανές ότι είναι κατ’ Υπουργική υπαγόρευση για να αποφύγει τον σκόπελο του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Θέλω να πω ότι μετά την επαναδιατύπωση της τροπολογίας για τους αφυπηρετήσαντες καθηγητές ΑΕΙ ψηφίζουμε «Ναι». Δεν συμφωνούμε με τις προσωποπαγείς ρυθμίσεις της τροπολογίας 649/70.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΦΙΛΗΣ (Υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων): Το άρθρο 27;
ΜΑΞΙΜΟΣ ΧΑΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Σας είπαμε ότι εμείς δεν θα συμφωνήσουμε σε αναδρομικότητα φορολόγησης. Κάνετε σκόντο, εμείς δεν θα κάνουμε.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΑΣΣΟΣ:
Έγινε πολλή κουβέντα περί ελευθερίας και ο κ. Βορίδης, βέβαια, είπε ότι ελευθερία είναι το δικαίωμα της επιλογής. Για εμάς ελευθερία είναι τι είναι αναγκαίο να κάνουμε ώστε εγώ και εσείς να ζούμε καλά, να απολαμβάνουμε τα κοινωνικά αγαθά της υγείας, της παιδείας, του αθλητισμού, του πολιτισμού.
Λέμε, λοιπόν, ότι με βάση αυτήν την αντίληψη περί ελευθερίας, που εμείς έχουμε, -αυτή η αντίληψη που λέει ότι ελευθερία είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης- μακάρι αυτήν την αντίληψη να είχε και η Κυβέρνηση. Γιατί αν την είχε αυτήν την αντίληψη, τότε θα κατανοούσε ότι κοινωνικά αγαθά και καπιταλισμός, όπου τα πάντα είναι εμπορεύματα προς πώληση με σκοπό το κέρδος, δεν μπορεί να υπάρξουν. Και, επομένως, παιδεία και επιχειρηματική δραστηριότητα δεν είναι έννοιες συμβατές. Η παιδεία είναι ένα δημόσιο κοινωνικό αγαθό και επομένως θα πρέπει να ανήκει στην κοινωνία, δεν μπορεί να είναι εμπόρευμα προς πώληση με σκοπό το κέρδος ή να το πω και ολίγον κέρδος, κατά το ολίγον έγκυος. Κοινωνικά αγαθά και καπιταλισμός είναι έννοιες ασύμβατες. Αυτά όσον αφορά τον περί ελευθερίας λόγο.
Τώρα εδώ θα είμαι λίγο πιο πεζός και θα αναφερθώ στην τροπολογία αυτή που αφορά τις ρυθμίσεις για τη λειτουργία των θεάτρων και άλλων χώρων διεξαγωγής παραστάσεων, όπου προβλέπεται ότι θα πρέπει αυτοί που έχουν τα θέατρα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2016 να έχουν υποβάλει συγκεκριμένη μελέτη για την πυρασφάλεια.
Εμείς λέμε ότι αυτό θα πρέπει να παραταθεί, να πάει τουλάχιστον μέχρι τον Μάιο του 2017 ή ακόμα καλύτερα να πάει μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017, που είναι και η ημερομηνία που επιτρέπεται να συνεχίσουν τη λειτουργία τους τα ήδη υπάρχοντα. Επομένως, ζητούμε αυτή την επέκταση του χρονικού ορίου, από τις 31 Δεκεμβρίου του 2016 να πάει κατ’ ελάχιστον μέχρι τον Μάιο του 2017 και κατά μέγιστο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΥΡΩΤΑΣ:
Στο νομοσχέδιο για την ελληνόγλωσση και τη διαπολιτισμική εκπαίδευση υπάρχουν αρκετά άρθρα τα οποία θα υπερψηφίσουμε. Όμως, στο άρθρο 28, που ήταν και το επίμαχο όλη αυτή την περίοδο και αφορά την ιδιωτική εκπαίδευση, κάναμε μια συγκεκριμένη πρόταση συμβιβαστική. Προσπαθήσαμε, δηλαδή, να βρούμε μια χρυσή τομή μεταξύ των διαφορετικών απόψεων. Το Υπουργείο, όμως, δεν τόλμησε να κάνει το βήμα, το οποίο είχε αφήσει να διαφανεί ότι το σκεφτόταν στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, να υιοθετήσει δηλαδή μια πρόταση έστω και αν προέρχεται από άλλο κόμμα. Σημασία δεν έχει, κατά τη γνώμη μας, η πατρότητα μιας πρότασης για την αποδοχή της, αλλά το περιεχόμενό της.
Ένα παράπονο που συνεχίζουμε να έχουμε είναι για τον τρόπο νομοθέτησης με τις συνεχείς τροπολογίες, που τώρα πια εκτός από τα πολυνομοσχέδια έχουμε και τις πολυτροπολογίες που έρχονται κατά ριπάς και μάλιστα μέχρι την τελευταία στιγμή και νομοτεχνικές βελτιώσεις που ανατρέπουν προηγούμενες νομοτεχνικές βελτιώσεις, στις οποίες είχαμε ουσιαστικά δομήσει την ομιλία μας το πρωί. Θέλω να πω ότι γενικά αυτή η αιφνιδιαστική νομοθέτηση μόνο τριβές δημιουργεί και δεν βοηθά τις συναινέσεις που είναι απαραίτητες για τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη όχι μόνο ο τόπος μας, αλλά ειδικά ο τομέας της παιδείας που περισσότερο εδώ πέρα υπηρετούμε.
Τέλος, θα κλείσω, εκφράζοντας τη λύπη μου για τις παραιτήσεις των μελών από τα Συμβούλια Ιδρυμάτων αρκετών Πανεπιστημίων, του Μετσοβίου Πολυτεχνείου, του ΕΚΠΑ, της Θεσσαλονίκης. Παραιτήθηκαν ουσιαστικά, γιατί δεν αποδέχθηκαν την παράταση της θητείας τους, καθότι η Κυβέρνηση δεν θέλει να κινήσει τις διαδικασίες για νέες εκλογές στα Συμβούλια των Ιδρυμάτων. Ελπίζουμε αυτό περισσότερο να σας προβληματίσει παρά να σας χαροποιήσει.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ:
Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η παιδεία είναι ένα κοινωνικό αγαθό και ως κοινωνικό αγαθό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Ιδιαίτερα χρειάζεται συναίνεση, διαβούλευση, διάλογο, κάτι το οποίο δεν κατέστη δυνατό θα έλεγα να γίνει εν τοις πράγμασι όπως θα έπρεπε.
Θα έλεγα ότι η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν ένας παράδοξος τρόπος, ώστε να αλλάξει η φυσιογνωμία του νομοσχεδίου. Ένα νομοσχέδιο το οποίο, ενώ ήρθε ως νομοσχέδιο της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης του εξωτερικού, με το άρθρο για την ιδιωτική εκπαίδευση άλλαξε η φυσιογνωμία του. Φυσικά, αυτά που άλλαξαν πολύ περισσότερο τη φυσιογνωμία αυτού του νομοσχεδίου ήταν η ειδική αγωγή και φυσικά οι πολλές τροπολογίες που ήρθαν προς συζήτηση.
Αναφέρθηκα διεξοδικά και εκτενώς τόσο ως προς το νομοσχέδιο όσο και ως προς τα άρθρα της ιδιωτικής εκπαίδευσης και της ειδικής αγωγής. Όμως, κύριε Υπουργέ, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω έναν διάλογο, τον οποίο εσείς προκρίνατε μαζί με τον Πρωθυπουργό τον Σεπτέμβριο του 2015 και ήσασταν αυτοί οι οποίοι δεν τον σεβάστηκαν.
Τότε είχαν προτείνει να γίνει ένας διάλογος σε βάθος, να υπάρξει διαβούλευση και τα προκρίματα του διαλόγου να έρθουν στη Βουλή και να γίνουν νομοθετήματα. Λείπουν σήμερα τόσο τα συμπεράσματα όσο και οι προτάσεις του ΙΕΠ και του ΕΣΥΠ. Πιστεύω ότι θα ήταν προς μια άλλη κατεύθυνση η όλη διαδικασία του διαλόγου, αν είχαμε τις προτάσεις τόσο του ΙΕΠ όσο και του ΕΣΥΠ.
Τώρα ως προς τα διαπολιτισμικά στοιχεία και των σχολείων, που πραγματικά θέλουμε ως Έλληνες πολίτες να έχουμε στη χώρα μας, πιστεύω ότι είναι χρέος και υποχρέωση όλων μας να σταθμίσουμε τα πράγματα και να δούμε τις αξίες τόσο κατά της φτώχειας φυσικά όσο και της ξενοφοβίας και του ρατσισμού, γιατί και οι πρόσφυγες θα πρέπει να τύχουν ισότιμης εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Τα ερωτήματα μπορεί να είναι πολλά, ιδιαίτερα, θα έλεγα, σχετικά για το ποιο μοντέλο εκπαίδευσης θα προωθηθεί για την ένταξη των αλλόγλωσσων μαθητών και προσφύγων, καθώς επίσης κατά πόσο μπορούν να συνεχιστούν προγράμματα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στα πανεπιστήμιά μας.
Όμως, αυτό με το οποίο θα ήθελα εν κατακλείδι να κλείσω είναι ότι θα πρέπει να δούμε και μια άλλη γενιά της νεολαίας, της δικής μας νεολαίας, της νέας γενιάς που αφορά τους Ρομά. Γι’ αυτούς καμμία αναφορά. Θα πρέπει, λοιπόν, εδώ να δούμε και το θέμα των Ρομά ισότιμα και να φέρουμε αυτές τις προτάσεις που πραγματικά θα δώσουν και σε αυτούς διέξοδο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου